درباره خویشتن خویش اندیشیدن و حشتناک است

اما این تنها راه صمیمانه کار است

اندیشیدن درباره خویشتن خویشم بدانگونه که هستم,

اندیشیدن به جنبه‌های زشتم

اندیشیدن به جنبه‌های زیبایم

و در شگفت شدن از آنها

چه آغازی می‌تواند محکم‌تر و استوارتر از این باشد؟

از چه چیزی می توانم رشد خود را آغاز کنم

جز از خویشتن خویشم.............

 

 

من درختی خواهم کاشت و از آن میوه های

 

ششصد سال بعد را خواهم چید...